یه «آزمایش خون» جدید برای سندروم خستگی مزمن، هم امیدها رو زنده کرده و هم کلی شک و تردید

دانشمندا تونستن یه امضای منحصر به فرد از سندروم خستگی مزمن، که بهش میالژیک انسفالومیلیت (CFS/ME) هم میگن، رو تو خون بیمارایی که علائم شدیدی دارن، پیدا کنن.

محققای دانشگاه ایست آنگلیا و یه شرکت بیوتکنولوژی به اسم آکسفورد بایودینامیکس، با استفاده از ۲۰۰ تا نشانگر زیستی تو خون، ادعا می‌کنن که یه آزمایشی ساختن که می‌تونه CFS/ME رو با دقت ۹۶ درصد تشخیص بده.

دیمیتری شژتسکی، زیست‌شناس مولکولی از دانشگاه ایست آنگلیا، میگه: «این یه قدم بزرگ به جلوئه.»

«ما می‌دونیم که بعضی از بیماران میگن که نادیده گرفته شدن یا حتی بهشون گفتن که بیماریشون همه‌اش تو سرشونه. برای اولین بار، ما یه آزمایش خون ساده داریم که می‌تونه با اطمینان ME/CFS رو تشخیص بده؛ و این می‌تونه روش تشخیص و مدیریت این بیماری پیچیده رو متحول کنه.»

این یافته‌ها برای کسایی که دنبال جوابی برای درد مزمن، سرگیجه و علائم شبیه آنفولانزاشون هستن، امیدواره‌کننده‌ست، ولی چند تا متخصص و سازمان مستقل هنوزم به این عددها با شک و تردید نگاه می‌کنن.

الستر میلر، یه پزشک بازنشسته که تو این تحقیق نقشی نداشته، میگه این سطح از دقت «برای این نوع آزمایش‌ها تقریباً بی‌سابقه‌ست، پس این ادعای خیلی قابل توجهیه.»

میلر اضافه می‌کنه: «نگرانی من اینه که اینم یه امید واهی دیگه از آب دربیاد، که با کلی سر و صدا و تبلیغات راه افتاده و انتظارات بیماران رو به طور غیرواقعی بالا می‌بره.»

برخلاف تحقیقات قبلی در مورد آزمایش خون برای ME/CFS، این مطالعه جدید به کلی نشانگر زیستی تکیه کرده، نه فقط یکی دو تا. با این حال، اون سیگنال «قوی سیستمی» که تو بیماران خیلی بدحال پیدا شده، فقط وقتی «قوی» بود که با افراد سالم مقایسه می‌شد.

این مطالعه، خون کسایی که CFS/ME متوسط یا خفیف داشتن، یا بیمارایی که مشکلات دیگه‌ای داشتن که می‌تونست علائم مشابهی ایجاد کنه رو بررسی نکرده. اینا هر دوتاشون قدم‌های ضروری برای یه آزمایش تشخیصی درست و حسابی هستن.

کوین مک‌کانوی، متخصص آمار کاربردی که تو این تحقیق نقشی نداشته، توضیح میده که «هیچ تضمینی نیست» که این آزمایش برای آدمایی که بیماری‌های مزمن دیگه‌ای مثل سرطان‌ها یا بیماری‌های خودایمنی دارن، چطور کار کنه.

اوایل امسال، دانشمندا تحقیقات فعلی در مورد نشانگرهای زیستی خون CFS/ME رو بررسی کردن و به این نتیجه رسیدن که با اینکه هنوز هیچ آزمایش کاربردی‌ای وجود نداره، ولی نتایج جدیدی که داره به دست میاد، برای استفاده بالینی در آینده امیدوارکننده‌ست.

اینکه اون روز کی میرسه، معلوم نیست. سال‌هاست که دانشمندای سراسر دنیا روش‌های مختلفی رو برای تشخیص CFS/ME با موفقیت‌های متفاوت تست کردن.

تحقیق جدیدی که از دانشگاه ایست آنگلیا و آکسفورد بایودینامیکس اومده، بر اساس تغییرات اپی‌ژنتیک کار می‌کنه؛ تغییراتی که وقتی محیط یا رفتارمون، نحوه بیان ژن‌هامون رو عوض می‌کنه، اتفاق میفتن.

این تیم با استفاده از یه پلتفرم موجود به اسم Episwitch®، تنظیم‌کننده‌های اپی‌ژنتیک رو تو ۴۷ تا بیمار با CFS/ME شدید و ۶۱ تا فرد سالم هم‌سن تست کردن.

با استفاده از ۲۰۰ تا از این نشانگرها، آزمایش‌ها تونستن ۹۶ درصد مواقع، فرد مبتلا به CFS/ME رو درست تشخیص بدن.

از EpiSwitch® قبلاً هم برای ساختن آزمایش‌های بالینی برای سرطان پروستات با همین منطق استفاده شده. ولی یکی از دلایلی که تشخیص CFS/ME انقدر سخته اینه که علائمش تقریباً از هر نظر خیلی متغیره.

امروز، معلوم نیست که آیا همه بیماران از یه علت زمینه‌ای یکسان رنج می‌برن یا اینکه کلی علت مختلف دارن به یه آسیب‌شناسی یکسان منجر می‌شن. کلی همپوشانی هم با بیماری‌های دیگه وجود داره.

تو یه بیانیه‌ای در مورد این تحقیق جدید، مسئولان انجمن ME بریتانیا میگن که پروفایل‌سازی اپی‌ژنتیک «یه قدم مهم به جلو تو جستجو برای یه آزمایش خون تشخیصی» هست.

با این حال، یه آزمایش تشخیصی مؤثر باید خیلی حساس و مختص به همون بیماری باشه.

اونا میگن: «تو این مورد، ما باید بدونیم که آیا این ناهنجاری به طور مداوم تو مراحل اولیه ME/CFS و همچنین تو آدمایی که بیماری طولانی‌مدت دارن و ME/CFS خفیف یا متوسط دارن، وجود داره یا نه.»

«در نتیجه، باید تحقیقات بیشتری انجام بشه تا این یافته‌ها به درستی تأیید و تکرار بشن، قبل از اینکه به این نتیجه برسیم که الان یه آزمایش خون تشخیصی خیلی حساس و دقیق برای ME/CFS داریم.»

لینک منبع